Zoeken
  • Eva Barends

Sofia by bus #5

De trein denderde door de nacht; we zagen in de invallende schemering huifkarren van zigeuners voorbij komen, prachtige bergen verlicht door de avondzon en beekjes die door het landschap kronkelden als reuze slangen. Op de stations waar we stopten kwamen er mensen aan de ramen met spullen, ze riepen, klopten en zwaaide met zakjes chips of flesjes water. Wij deden het gordijn dicht en kropen in onze stapelbedjes. Het kon ons nog weinig schelen wat er buiten de trein gebeurde. De deur van onze coupe zat op slot en de lakens waren schoon. Op de gang was een schattige douche en w.c. Met een zucht van opluchting vielen we in slaap.

Die nacht werden we alleen wakker gemaakt door de douane die aan onze deur rammelde en de paspoorten wilde controleren. We kregen stempels en deden de deur weer dicht. De volgende ochtend toen de schemering net was opgetrokken arriveerde we in Boedapest. De lucht was lila, blauw en roze, de stad was wakker aan het worden.

Het was ons gelukt; we waren in Hongarije! We propten onze spullen in de tassen en wankelde als een stel marmotten de trein uit. Buiten was het fris, maar met uitzicht op een prachtige zonnige dag.

De volgende stap was een onzekere, want, waar gingen we eigenlijk heen? We waren in Boedapest. Dat was mooi, maar wat moesten we daar eigenlijk doen? Ik kon me vage dingen herinneren van de vakanties van vroeger; een hotel met een golfslagbad op het dak, vettige snacks die op platte oliebollen leken en in elk restaurant live muziek… Maar dat was geen informatie om een vakantie op te bouwen. Al hadden we wel trek, een restaurant leek nog wat overdreven om deze tijd.

Een camping. Dat is toch wel de eerste basisbehoefte van een rugzaktoerist. Dus vroegen we de weg naar de dichtstbijzijnde plek om onze tent op te zetten. Dat bleek niet moeilijk, er was ene camping en er reed een tram naartoe. We konden alleen maar naar elkaar lachen en roepen dat alles zo makkelijk ging opeens. Dat er een supermarkt was vlakbij de camping. En ja, een supermarkt met eten en niet eindeloze lege toonbanken met mottige dames erachter.

Dat de camping een soort betonvlakte was maakte niet zoveel meer uit. Tevreden zetten we onze tent tussen drie Italiaanse campers. We liepen naar de supermarkt en kochten alles waar we zin in hadden. Gelukzalig zaten voor de tent, genietend van al het lekkere verse eten wat we hadden uitgestald op ons kleedje. Daarna verkende we de stad en die avond konden we koken bij de tent. Dit begon verdacht veel op een echte vakantie lijken.

Maar toen werden we onrustig; want we voelden ons een beetje ontheemd in Hongarije, we wisten niks en de camping was bij nader inzien ook geen toplocatie. We zouden verder moeten reizen, maar waarheen? Dus besloten we naar Brno te gaan. In Tsjechië, ja. Blijkbaar was onze reis nog niet lang genoeg. Maar in Brno waren mijn ouders en broertje aan het kamperen, en dat leek ons eigenlijk wel gezellig. Dus pakten we weer onze tassen, slingerden ze op onze ruggen en stapten in de trein.

Wat we toen eindelijk wisten was dat we naar Praag door zouden reizen, daar in de buurt een paar dagen zouden kamperen en daarna met de bus naar Nederland zouden gaan. En ook al hadden we geen reisgids meer die ons kon leiden, we wisten dat het goed was. Vol vertrouwen dat we er voortaan zelf ook best iets van konden maken. En dat was ook zo.

3 keer bekeken

©copyright E.Barends 2020

  • Instagram