Zoeken
  • Eva Barends

Sofia by bus #3

Het bepalen van een zogenaamde ‘goede’ plek om uit te stappen in land dat je niet kent, met een taal die je niet spreekt is lastig. Dat bleek maar weer. We zouden in het donker aankomen in Boekarest, de stad die volgens een betrouwbare bron beter vermeden kon worden na zonsondergang. Als we voor het donker een camping wilde vinden zouden we snel moeten handelen.

We probeerde het te vragen aan het glimlachende appelvrouwtje: ‘wo gut? schoene camping?’ Ik gebaarde zoiets als ‘in de wijde omtrek’, maar ze leek ons niet te begrijpen. Dus glimlachen we maar en stopte ze ons nog een appeltje toe uit haar onuitputtelijke voorraad.

Maar, het kwam er nu toch op aan; de zomerse schemering had ingezet en er leek een grote stad te naderen aan de buitenwijken te zien. J en ik keken elkaar en knikten; dit was het. We pakten onze tas en zwalkten hongerig naar de bestuurder. Hij was inmiddels omgeven door drie mannen die hij onderweg in de bergen had opgepikt. Het zouden qua uiterlijk zijn neven kunnen zijn, of broers…Ze lachten en riepen hard tegen elkaar om boven de jammerende muziek uit te komen.

Toen stopte de bus, we stapten uit; de chauffeur, met roodomrande ogen van de slaap, opende de bus en we trokken onze tassen eruit. De man zwaaide even, stapte in. De deuren zwiepten dicht en voor het raam zagen we het appelvrouwtje kauwend zwaaien.

We waren Brasov. Maar dat wisten we nog niet. We zagen alleen een groot, stoffig plein met heel veel oude bussen en loerende mensen. Ze loerde naar ons, tussen hun wimpers of gewoon rechtsreeks. We probeerden ons te oriënteren, waar waren we? Waar konden we eten kopen? Hoe gingen we hier een camping vinden?

Een taxi chauffeur kwam naar ons toe en vroeg in het Duits waar we heen wilden. Wij mompelden zonder veel vertrouwen; ‘camping?’. “ah! Camping! Ja! Komen sie mit! Kom! Ich brenge sie!”. Dus stapten we in een een auto die een taxi zou zijn. Zonder gordels en zonder zijramen. Het geluid van de motor deed denken aan de eindeloze muziek van de afgelopen reis. Ik staarde naar de weg; geen strepen. Niks. Alle auto’s reden dwars door elkaar. En zag ik daar ook een stel paardenwagens voorbij komen? Wij zochten avontuur, hier had je het. Gewoon kant en klaar onderweg naar de camping. Naast mij riep de man steeds: ‘Camping! Ja! Bergen! sehr schoen!’. Achter mij zat J; gierend van de lach en zenuwen. Ik keek naar het hectische asfalt voor me, wat met gemak een vierbaansweg zou kunnen zijn. Als er banen waren.

De camping deed geruststellend ‘gewoon’ aan, zeker na de avonturen van de afgelopen uren. Met mijn “oostblok-vakantie’ verleden, zou dit net zo goed een gezellige Tjechische familiecamping kunnen zijn. Alleen was er geen water in de toiletgebouwen, ‘morgen’ lachte de campingbaas ‘vieleicht..’.

Die nacht sliepen we bibberende van de Karpaten-kou en met een bijna lege maag. Door de hoogte van de camping lukte het namelijk niet om ons water kokend te krijgen en aten we gewelde, lauwe pasta en zoute koekjes. We besloten dat we de komende dagen eerst de omgeving zouden verkennen voordat we verder zouden reizen.

Brasov was een mooie stad; maar de wandeling vanaf de camping naar het centrum maakte ons onzeker; we werden nagekeken, een keer zelfs bespuwd en er waren roedels magere zwerfhonden die voor onze neuzen geschopt werden. Een ritje met de bus was niet veel beter; vanaf mijn zitplaats zag ik onder mij door een groot gat de draaiende wielen. In de winkels was weinig eten te vinden. Behalve als we een koolstoofpot wilde maken, maar dat was met de faciliteiten op de camping geen sterk plan. Na twee dagen hadden we weer water en konden we eindelijk douchen. Koud. Maar ach, water was inmiddels water.

We zouden de volgende dag met de trein naar Boekarest gaan en dan eindelijk…Sofia. We kenden de Trotter inmiddels uit ons hoofd en konden niet wachten. Wat we toen niet wisten was dat we die kennis nooit in de praktijk zouden kunnen brengen, en dat de echte nuttig informatie niet te vinden is in een reisgids…

(wordt vervolgd)

0 keer bekeken

©copyright E.Barends 2020

  • Instagram