Zoeken
  • Eva Barends

Sofia by bus #2

De bus naar Boekarest was nog niet vertrokken of onze chauffeur had al een Roemeense versie van Andre Hazes opgezet. Het lukte me niet meer helder na te denken, de zanger huilde als een wolf en in de bus was het benauwd. Het was niet druk; er zaten wat groepjes mensen verspreid door de ruimte. J en ik waren de enige die geen Roemeens spraken en dat bleek toch wat onhandig. Aan de andere kant van het gangpad zat een bejaard echtpaar. De vrouw knikte mij steeds lief toe en deelde kleine appeltjes uit in de bus.

Helaas hadden wij zelf weinig voedsel om uit te delen; de pizza was op en door al het visum-gedoe hadden we er ook niet aan gedacht om een nieuwe voorraad in te slaan. Dat was natuurlijk niet slim, want de komende tweeënvijftig uur zaten we hier, met het appelvrouwtje en de bulderende wolf.

De reis verschilde in het begin nog weinig van een gemiddelde bustocht naar Italië. Het was saai en muf. Er waren stops, die wij helaas niet altijd even goed begrepen. De chauffeur riep iets om, stopte de bus en stapte vervolgens uit. Niemand kon ons vertellen hoe lang hij weg zou blijven. Dus bleven we als twee brave schoolkinderen in de buurt van de bus. Soms duurde een stop een uur, soms tien minuten.

Toen de nacht viel waggelde het appelvrouwtje naar de smerige toilet onderin de bus. Ze kwam in een nachtpon en met gepoetste tanden(dat concludeerde ik uit het feit dat ze een tandenborstel bij zich had, en tandpasta) weer tevoorschijn. Ze nestelde zich in de bank en deed haar ogen dicht.

De muziek schalde onverminderd verder en de chauffeur keek stoïcijns voor zich uit. Het kon net zo goed zijn dat hij sliep, met zijn ogen open.

Niet veel later, ik was net in slaap gedommeld, kwam de bus abrupt tot stilstand en flitsten de lichten aan. Iedereen knipperende met zijn ogen, als een stel marmotten na een winterslaap. De deuren gingen open en van alle kanten kwamen er politieagenten binnen. We moesten onze paspoorten afgeven. Omdat wij niks begrepen van wat iedereen om ons heen mompelde deden we mee. We waren blijkbaar in Oostenrijk. Dit was zeker douane? De mannen pakten de stapel paspoorten en reden in hun auto’s weg. We stonden langs een aardedonkere snelweg, met niemand die ons iets kon vertellen en alleen een glimlachend appelvrouwtje als troost. Er schoot van alles door mijn licht paniekerige hoofd; waren we nu gekidnapt? Waren we wel in Oostenrijk? Wie waren deze mensen eigenlijk? Was dat appelvrouwtje echt wel zo schattig? En hadden er nog meer mensen buikpijn na die appeltjes?

Ongeveer een halfuur later kwamen de politieauto’s terug, konden we de bus weer in en kregen we ons paspoort terug. Iedereen, behalve een man en een vrouw; zij stonden gelaten langs de weg, nadat de chauffeur hun bagage had uitgeladen.

Tweeënvijftig uur klinkt heel lang, zeker als je met een bus reist. Geloof me, het is ook echt heel lang. Onvoorstelbaar lang. Ik ben wel eens met de bus naar Italië geweest; tweeëntwintig uur duurde dat. Dat vond ik toen lang en vervelend en saai. Maar ik had een tas met eten en flesjes prik in mn tas. Nu duurde het twee keer zo lang, zonder eten. En we wisten totaal niet waar we eigenlijk naar toe op weg waren. We hadden geen kaart, geen reisgids. Misschien drong het toen pas echt door dat er daadwerkelijk een land bestond dat Roemenië heette. Maar ja, we wilden op avontuur, dus eerst dit, overstappen en door.

Op dat moment wisten we alleen nog niet dat we nooit in Sofia zouden aankomen en dat we niet veel later Roemenië per nachttrein zouden ontvluchten.

Ergens in Hongarije ontdekten we dat er een heel klein stukje over Roemenië was beschreven in onze Trottergids. Eigenlijk was het niet meer dan een bescheiden waarschuwing: Boekarest is geen fijne plek om ’s avonds te zijn, doe dat dus niet. En ja, je raadt het al, wij zouden ’s nachts aankomen. We besloten gewoon wat eerder uit te stappen waar het ons goed leek. Dan konden we na een nachtje slapen gewoon met de trein verder als het licht was.

De vraag was alleen; waar leek het ons goed?

(wordt vervolgd)

0 keer bekeken

©copyright E.Barends 2020

  • Instagram