Zoeken
  • Eva Barends

Sofia by bus #1


Mijn(toenmalige) vriendje J en ik besloten dat we onze eerste vakantie samen in Bulgarije wilde doorbrengen, We kende elkaar van onze studie Nederlands, waren net twintig en hadden het idee dat dit best wel eens een top vakantie zou kunnen worden. Dus kochten we een degelijke Trottergids en zochten boekjes over Sofia. Dat die eigenlijk onvindbaar waren schrok ons niet af. Het gaf alleen maar een bevestiging; wij gingen op avontuur! Dit waren de beroemde ‘ongebaande paden’, die wij maar wat graag wilden bewandelen.

Als arme eerstejaars studenten werd dit geen comfortabele vliegvakantie naar de Zwarte Zee, maar een busrit met een grote busmaatschappij. Het zou een lange reis worden, eerst naar Keulen en daarna door naar Sofia.

De dagen voor vertrek werkten we met een serieuze inpakstrategie: We organiseerde onze spullen en bakten pizza die we verpakten in zilverfolie. Onze kleding, kooktoestelletje, slaapspullen en tent gingen mee in twee grote backpacks. We zouden drie weken op pad gaan. De inhoud van de reis stond al helemaal vast; de mozaïeken die we wilden zien in verschillende kloosters en aan welk deel van de Zwarte Zee we zouden gaan kamperen. We hadden een visum voor doorreisland Roemenie en een zak drop in het voorvak van onze handbagage.

Eigenlijk hadden we geen idee wat we konden verwachten. Het enige gidsje wat we vonden over Sofia liet vooral veel mooie plaatjes zien van kerken en kusten. En die foto’s leken gemaakt in de jaren ’70. De Trotter gaf wat waarschuwingen voor geen straatverlichting, maar verder weinig verontrustende informatie. Onze families waren iets sceptischer, maar onze gedegen voorbereidingen stelden hen waarschijnlijk wel wat gerust.

Aangekomen in Keulen pakten we enthousiast onze bagage en liepen naar het busplatform voor Sofia. Onze medepassagiers deden in niets denken aan een hippe backpackbestemming. Men zag er nogal authentiek uit, zeg maar. Om ons heen klonk Bulgaars en zaten de meeste mensen als broedse kippen op enorme tassen.

De bus arriveerde en er sprong een man uit met een wuivende mat in zijn nek. Hij droeg een klein leren tasje om zijn nek. J en ik keken elkaar grinnikend aan; ‘goeie look’, mimede we. Niet wetende dat deze man onze reis in een grote deceptie zou gaan veranderen. Of sterker nog; deze man zorgde ervoor dat ik nu een hele serie blogs kan schrijven over een mislukte vakantie met desondanks toch een happy end. Zo zie je maar.

Hij pakte onze papieren aan, lachte breed, en schudde zijn hoofd. ‘No’ sprak hij plechtig, ‘No’. Achter ons verzamelden zich een flinke rij mensen met genoeg bagage voor een emigratie. ‘No?’ herhaalden wij, vol verbazing. ‘Yes’, knikte de man, ‘No!’.

Nu ben ik iemand die van kort en bondig houdt, maar dit was wat overdreven; wat gebeurde er en waarom mochten we de bus niet in? Er werd een passagier staande gehouden die kon vertalen in krakkemikkig Duits.

De korte samenvatting was dat we geen juist visum hadden. Deze bus ging via (voormalig)Joegoslavië en niet door Roemenië zoals ons wel was vertelt bij het kopen van de tickets. Een nieuw visum zou dagen kunnen duren. En eigenlijk was het gezien de situatie in de landen waar we door zouden reizen niet zo handig als we überhaupt in deze bus zouden stappen.

De Mat-Man keek ons triomfantelijk aan en sloot de deuren voor onze neus. De bus vertrok; richting Sofia maar zonder ons.

Teleurstelling dekt geloof ik niet helemaal de lading van ons gevoel op dat moment. We wilden op reis! De busmaatschappij raadde ons aan om naar huis te gaan. Wij weigerden. De volgende dag vertrok er wel een bus naar Boekarest. Tweeënvijftig uur later zouden we dan daar een trein naar Sofia kunnen nemen. We pakten een stuk pizza uit onze tas en besloten het erop te wagen…


(wordt vervolgd)

21 keer bekeken

©copyright E.Barends 2020

  • Instagram