Zoeken
  • Eva Barends

Kan je me verstaan?

Het is stil. Heel stil. Mensenstil dan, want de vogels twietsen en zingen er op los. Naast mijn oor zoemt een bij en in de verte hoor ik de belletjes van schapen die tussen de olijfbomen grazen. Mijn voeten hangen verveeld in het zwembad, kleine plonsjes tussen mijn tenen. De zon brandt aangenaam op mijn hoofd, zweet prikkelt op mijn neus.Ik sla de bladzijde van mijn boek om, en kies de nieuwe zin bovenaan het blad.


Ik ben in Sardinië, twee weken zon en rust. Dat is fijn. Geen mensen die zeuren en kwekken, alleen wat dieren en een klein huisje bij een zwembad. Achter mij klinkt een klikkend geluid. De luiken van het huisje van de overburen gaan open. Het is een Nederlands gezin, vader en moeder, dochter en zoon. De kinderen hebben net de hele middag gillend in het zwembad gespeeld. Mijn beroepsdeformatie kon er helaas niet tegenop. Ik probeerde strenge, stille blikken in hun richting te werpen. Maar blijkbaar mikte ik mis.


“ Jaaaaa! Ja, ja!!! Hij doet het hoor! Toppie!” gilt een stem uit de opgeklapte luiken. “ Han-dig dat Skype! Hoe is ‘ie daar dan? Regen? Haha! Ja!”Vaders heeft blijkbaar zijn laptop aangesloten op het netwerk van de boerderij. “ Joh, mooi hier! Joh, echt hoor! Zoek effe op, kom, zoek op: Kaapo Katsia, echt zo mooi daar! Heb je het? C-a-p-o C-a-c-c-i-a. Ja? Gevonden?Mooooi man!”


Ik concentreer me op mijn boek, vouw het hoekje van de bladzijde gedachteloos heen en weer. Zoek nog een keer de eerste zin van de bladzijde op. ‘zingende vogels, zoemende bijen’ neurie ik een rustig mantra in mijn hoofd, ‘zoemende vogels, zingende bijen..’


“ Haaaaai! Heee! Joehoe!” gilt een vrouwenstem uit de idyllische luiken, “Zie je me? Hahaha! Hoor je me ook? KAN JE ME VERSTAAN? We hebben erg mooi weer, ja. Erg mooi. En weet je, wij hebben dus altijd regen op vakantie. Altijd! Heee, en Koos, wat eet jij daar nou? Appeltaart?”


De vogels zijn weg, ik hoor zelfs geen krekels meer. Alleen mijn voeten zie ik plonsen in het water, maar ik hoor het geluid erbij niet meer. Opeens begrijp ik waarom Nederlanders tegenkomen op vakantie niet leuk is. Waarom wij ze vroeger als gezin altijd professioneel meden. We hebben tijdens alle zomervakanties bijvoorbeeld heel Tsjecho-Slowakije gezien, behalve Praag. ‘De Nederlanders’ zei mijn vader, ‘die zitten daar’. En we reden door. Al vraag ik me achteraf af hoeveel Nederlanders er in 1990 in Praag vakantie hielden. Maar dit terzijde.


“ Heee, enne, Koos, joh. Het is hier echt goed te doen hoor. Eten? Ja, prima. Haha. Vanavond eten we hier bij een restaurant, schappelijke prijsjes ook. En lekker, jaja.

Hoe is het daar? Regen zeker, haha, wij hebben dus altijd regen. In Turkije, weet je nog? Regen. Maar nu dus niet…”


Ik besluit me te concentreren op de belletjes in de verte, en zoemende bij naast mijn oor en de zingende vogels in de boom naast mij.

Morgen gaan ze weg, die Nederlanders. Doen waar ze elke vakantie voor geoefend hebben. In de regen zitten.







8 keer bekeken

©copyright E.Barends 2020

  • Instagram