Zoeken
  • Eva Barends

Herinneringen aan een burn-out #1

In maart 2016 kreeg ik opeens een burn-out. En dat is best een lastig ding. Dan kan je opeens niks meer, durf je niks meer en wil je het liefst schuilen voor alles. Zelfs voor het smeren van een boterham met appelstroop. En dat deed ik ook. Ik dwong mezelf soms om bibberend de supermarkt in te gaan. Maar daar werd ik dan zo moe van dat ik vervolgens twee dagen moest bijkomen. Leuke dingen doen was het toverwoord van alle therapeuten die ik sprak. Maar ja, stelletje grapjassen, als niks meer leuk is; wat is dan een leuk dingom te doen? Ik kon me ook niet meer herinneren wat ik ooit leuk had gevonden.


Een van de weinige dingen die me een beetje gelukkig maakte toen, was ‘ergens’ koffiedrinken. Met een boekje, met mijn lieve kind, met een starende blik of al lopend door wijken die ik niet kende. Dus ik dronk koffie, en vond een plek waar ik dat heel fijn kon doen. Zonder poespas en drukte. Dat werd mijn leuke ding.


Een andere ellende van een burn-out is dat niemand ziet wat er aan de hand is. Uiteindelijk staat er geen stempel op je voorhoofd met ‘opgebrand’ of draag je opeens alleen de kleur geel om het aan de buitenwereld duidelijk te maken dat er iets mis is. Dat je ook best kan lachen en niet de hele dag als een grauwe, verwassen sok rondloopt, is voor veel mensen raar; Blijkbaar ben je ziek, want je werkt niet en doet niets meer, maar je ziet er nog best gewoon uit. Dat klopt niet. Er waren dan ook heel veel mensen die me vrolijk, opgelucht haast, complimenteerden over hoe goed ik er toch uitzag. Kijk wat fijn, zag ik ze denken, het gaat weer goed. Haar lippen zijn gekleurd en haar kleren netjes en fris, nu hoeven we niks meer met dat lastige burn-out gebeuren. Maar ja, niks was minder waar. Lippen kan je namelijk heel goed stiften als je heel ongelukkig bent. Neem dat maar van mij aan. Mensen zonder make-up die er goed uitzien; dan is echt, anders weet je het eigenlijk nooit. Mijn wereld werd klein. En dat vond ik wel best, er paste ook niet zo gek veel meer in dan ikzelf.


Toen was er een keer een bijeenkomt om kunst te ruilen. Ik had de foldertjes al zien liggen in het koffietentje waar ik vaak kwam. Er was heel weinig in mij wat van plan was om er heen te gaan, maar het leek me wel leuk. De koffiemeneer vroeg me of ik ook wilde komen, maar ik schudde heftig mijn hoofd. Toen vroeg hij het nog een keer, en sloeg mijn twijfel toe. Waarom niet? Waarom zou ik niet gaan? Dat was een interessante vraag; waarom niet? Ik ontdekte dat ik eigenlijk niet durfde. Niet omdat ik dan alleen zou zijn, maar omdat ik niet wist wat ik kon verwachten, wat er zou kunnen gaan gebeuren en dat ik bang werd van het idee van allemaal onbekende mensen, van drukte en misschien zelfs chaos. Best veel paniek voor zoiets kleins, maar voor een burn-out toch lang niet zo gek. Ik besloot dapper te zijn, en nam voorzichtig de uitnodiging aan.


En die zomeravond zette ik mijn grote stap: Ik ging ’s avonds alleen op pad naar iets met veel onbekende mensen. Eerst fietste ik met klamme handen langs, naar binnen glurend, om een beeld te krijgen, een beetje overzicht. Vervolgens sprak ik mezelf streng toe en liep naar binnen. Hop, over de drempel en ik was er. En toen iemand licht geschrokken vroeg of ik ‘helemaal alleen’ was vond ik dat niet erg. Alleen zijn, is namelijk echt niet zo erg als het lijkt. Er is eigenlijk altijd genoeg te zien en te luisteren. Meestal maken andere mensen het ongemakkelijk door te benoemen dat je alleen bent en zich verantwoordelijk te voelen omdat ze het ergens toch sneu vinden. En dat is het heus niet. Tenminste, voor mij niet. Dus liep ik een rondje, dronk een kopje thee, maakte zelfs een klein praatje en was de hele tijd trots. Trots dat ik eindelijk weer iets had ondernomen, met veel mensen op relatief onbekend terrein. Na twintig minuten ging ik weer weg, het was genoeg.


Buiten voelde ik de zomerse avondlucht op mijn gezicht en waaide de wind door mijn haren, mijn lippen vormden zich in een grote glimlach, de grootste sinds tijden. Dit waren misschien maar twintig minuten geweest, maar voor mij was het groots! En meteen het begin om langzaamaan steeds meer dingen te gaan ondernemen.




0 keer bekeken

©copyright E.Barends 2020

  • Instagram